VOORWOORD

De Heilige Geest is een moeilijk onderwerp in de huidige kerk, net zoals Jezus in zijn tijd voor de gelovigen een moeilijk onderwerp was.
Jezus vertegenwoordigde toen God op aarde, nu is de heilige Geest “God van dichtbij” voor ons.
Jezus bracht alles aan het licht, nu gebeurt dit door de heilige Geest, en Jezus’ Woord natuurlijk.
 

In het evangelie van Johannes had hij ook geroepen: Daar is het Lam van God, dat de zonde van de wereld wegneemt.
Vaak denken we dat dit laatste het hoofddoel van Jezus’ komst was, maar het was een ‘tussendoel’ om die doop in de heilige Geest mogelijk te maken.

Bij zijn hemelvaart zei Jezus; ‘Ga niet weg uit Jeruzalem, maar blijf daar wachten tot de belofte van de Vader, waarover jullie van Mij hebben gehoord, in vervulling zal gaan. Johannes doopte met water, maar binnenkort worden jullie gedoopt met de heilige Geest.’

God nam in vroege tijden zijn Geest bij de mensen weg vanwege de zonde en daarmee viel de intimiteit met God helemaal weg.
Door de Heilige Geest worden we opnieuw geboren, een kind van God, ontvangen we een intieme relatie met Hem, kunnen we communiceren met Hem, krijgen we de zekerheid voor de eeuwigheid gered te zijn. We "verhuizen" naar de geestelijke wereld. Door de doop in de heilige Geest worden we toegerust om God te kunnen dienen, ontvangen we kracht en vrijmoedigheid en gaven van de Geest om voor God bruikbaar te kunnen zijn in zijn kracht, want zijn koninkrijk en de strijd er omheen zijn geestelijk, zegt de Bijbel.

Sommige kerken zeggen dat de heilige Geest opgehouden is zo te werken toen de Bijbel af was en dat de gaven nu niet meer nodig zijn. Die ‘wijsheid’ staat niet in het Woord. Dat is theologie aanpassen aan onze geestelijk krachteloze toestand.

Het is duidelijk dat als deze gaven werken in de gemeente, de gemeente opgebouwd zal worden en op een hoger plan gebracht zal worden. Zoals alle groeiprocessen, doet dit proces ook af en toe pijn doordat er onderweg dingen aan het licht gebracht moeten worden en daar houdt niet iedereen van en de satan zeker niet. Maar wij zoeken natuurlijk alleen God te behagen…

De volgorde van de behandeling van de gaven zijn wat willekeurig gekozen; ze komen in de Bijbel ook in verschillende volgorden voor.

Waarom KLANKENTAAL ?

Zoals we in de Bijbel kunnen zien is over het algemeen de eerste reactie op de doop in de heilige Geest het spreken in vreemde talen.

De eerste passage waar we klankentaal tegenkomen is in Markus 16:17-18, waar Jezus het volgende profeteerde:
‘Degenen die tot geloof zijn gekomen, zullen herkenbaar zijn aan de volgende tekenen: in Mijn naam zullen ze demonen uitdrijven, ze zullen spreken in onbekende talen, met hun handen zullen ze slangen oppakken en als ze een dodelijk gif drinken zal dat hun niet deren, en ze zullen zieken weer gezond maken door hun de handen op te leggen.’
Kortom: gelovigen zullen bovennatuurlijke krachten doen.
Demonen uitdrijven is blijkbaar het belangrijkste, maar direct daarna spreekt Jezus ook over klankentaal. Waarom krijgt klankentaal zo’n belangrijke plaats, wat is het nut ervan?

En zij spraken talen die door henzelf niet verstaan werden, maar door de anderen wel.
Toen het geluid weerklonk, dromden ze samen en ze raakten geheel in verwarring omdat ieder de apostelen en de andere leerlingen in zijn eigen taal hoorde spreken. Ze waren buiten zichzelf van verbazing en zeiden: ‘Het zijn toch allemaal Galileërs die daar spreken? Hoe kan het dan dat wij hen allemaal in onze eigen moedertaal horen?
…wij allen horen hen in onze eigen taal spreken over Gods grote daden.’

We kunnen er zeker van zijn dat hier in Jeruzalem op dat moment het evangelie gepredikt werd in zijn zuiverste vorm, rechtstreeks vanuit de heilige Geest, zonder inmenging van eigen gedachtes en overtuigingen.
Dit verschijnsel komt nog wel eens voor in de gemeente of op het zendingsveld. De persoon wordt gedrongen in een vreemde taal te spreken en omstanders blijken het te verstaan.

De derde passage waar klankentaal voorkomt, in Handelingen 10:45-46, zien we de eerste heidenen deze taal ontvangen, namelijk Cornelius en de zijnen:
De Joodse gelovigen die met Petrus waren meegekomen, zagen vol verbazing dat ook heidenen het geschenk van de heilige Geest ontvingen, want ze hoorden hen in klanktaal spreken en God prijzen.
Hier valt op dat de apostelen de klankentaal (en de lofprijzing) als een teken zagen dat iemand de heilige Geest ontvangen had.

Klankentaal wordt vaker door degenen die het niet spreken de onbeduidendste gave genoemd. Waarom geeft de heilige Geest die dan als eerste? Of diezelfde mensen zeggen dat er altijd uitleg moet volgen. Bij de eerste drie voorbeelden in de Bijbel was daar in ieder geval geen sprake van.

Wat is klankentaal?
Het is een taal die rechtstreeks uit de geest, uit het hart, komt, zonder bemoeienis van het verstand, rechtstreeks geïnspireerd door de heilige Geest. Een taal van geest tot Geest. Kan het ook een engelentaal zijn?

Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen - had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal, zei Paulus, en: Ik dank God dat ik meer dan u allen de gave heb in klanktaal te spreken.

Opbouw
Iemand die in klanktaal spreekt, spreekt niet tot mensen maar alleen tot God, vervolgt Paulus. Niemand kan hem verstaan, want door toedoen van de Geest spreekt hij onbegrijpelijke taal. Iemand die in klanktaal spreekt is daar alleen zelf bij gebaat. (tenzij er uitleg volgt natuurlijk).
Iemand die in klanktaal spreekt onderwijst dus zichzelf, bouwt zichzelf op. De heilige Geest onderwijst via deze weg de persoon, legt Zijn wijsheid in hem. Een onbeduidende gave?

In klanken spreken vraagt om een diepere overgave dan bij een gewoon gebed, zeker in het begin. Je laat je verstand los en geeft je over aan de directe leiding van de heilige Geest.

Ik heb gemerkt dat de klankentaal ineens kan beginnen te functioneren in noodgevallen, bijvoorbeeld bij een confrontatie met een boze geest, al of niet in een persoon. Of in een moeilijke situatie dat er snel een beslissing genomen moet worden. Of bij een groot verdriet en een zware geestelijke druk.

Gebed
Behalve voor opbouw is de klanktaal ook een gebedstaal:
De Geest helpt ons in onze zwakheid; wij weten immers niet wat we in ons gebed tegen God moeten zeggen, maar de Geest zelf pleit voor ons met woordloze zuchten. God, die ons doorgrondt, weet wat de Geest wil zeggen. Hij weet dat de Geest volgens Zijn wil pleit voor allen die Hem toebehoren.
Wat is er mooier dan dat de heilige Geest zelf in ons bidt, bestaat er een volmaakter gebed, een meer efficiënt gebed, een gebed dat meer op verhoring kan rekenen?

Wie durft nog te zeggen dat deze gave onbeduidend is?
Dus wat moet ik doen? Ik moet bidden met mijn geest, maar ook met mijn verstand.

Geestelijke strijd
Soms, tijdens een gebedsbijeenkomst, bidt iedereen ineens in klankentaal. Dan gaat het niet om uitleg, dan hoeft niemand te weten wat je zegt, dan wordt er gezamenlijk gestreden. Dat kan gebeuren als een geestelijke strijd hevig wordt, als er barricades geslecht moeten worden. Boze geesten verstaan deze taal niet en worden onzeker, want ze weten dat de heilige Geest werkt, maar weten niet wat er gezegd wordt en wat er kan gaan gebeuren.

Openbaring
Sommigen hebben de gave in klanken te profeteren.
Er mogen twee, hoogstens drie van u in klanktaal spreken, ieder op zijn beurt en bovendien met iemand die de uitleg geeft.
Waarom niet direct gewoon in het Nederlands profeteren?
Klankentaal is als het ware de sleutel naar de bovennatuurlijke wereld. Als iemand ineens in klanken begint te spreken in een samenkomst, spitst iedereen zijn (geestelijke) oren, stemt zich af op de Geest, opent zich. Het verlamt eventuele aanwezigheid van boze machten. Vaak daarna begint het profeteren op gang te komen, komen er openbaringen, kunnen er krachten gaan werken. Dat heb ik ook vaak meegemaakt na het gezamenlijk zingen of spreken in tongen.

De eerste keer dat ik in het openbaar in een vreemde taal sprak klopte mijn hart hevig en trilde ik helemaal. Het was een hele strijd om die eerste stap te zetten, maar de drang van de heilige Geest was te sterk om niet te gehoorzamen. Op het moment dat ik begon te spreken zag ik in een visioen aan mijn voeten onkruid groeien dat echter direct door vuur verbrand werd. Ik begreep dat deze taal heel heilig was. Ik was vol ontzag. Het eerste woord van de uitleg was: Vrees niet. De rest heb ik van de opwinding niet meegekregen…

Orde
In Korinte was iedereen zo enthousiast, wanordelijk enthousiast, dat Paulus wat regels moest brengen: Wanneer u samenkomt draagt iedereen wel iets bij: een lied, een onderwijzing, een openbaring, een uiting in klanktaal of de uitleg daarvan. Laat alles tot opbouw van de gemeente zijn. Er mogen twee, hoogstens drie van u in klanktaal spreken, ieder op zijn beurt en bovendien met iemand die de uitleg geeft. Is er niemand die dit kan, dan moeten ze zwijgen en alleen voor zichzelf tot God spreken. (of zoals daarvoor staat: daarom moet iemand die in klanktaal spreekt bidden om die te kunnen uitleggen). Laat van hen die profeteren er telkens twee of drie spreken; daarna moeten de anderen het beoordelen. Wanneer aan iemand die nog op zijn plaats zit iets geopenbaard wordt, moet degene die op dat moment spreekt verder zwijgen. U kunt ieder op uw beurt profeteren, zodat ieder van u kan worden onderwezen en bemoedigd.

Heerlijk als een gemeente zo levendig is en de heilige Geest zo de ruimte krijgt. Paulus zei niet: Jullie maken er een potje van, dus hou er maar mee op, zoals vele gemeentes gereageerd hebben, nee, Paulus gooit niet het kind met het waswater weg, maar hij brengt orde aan, zoals dat van goed leiderschap verwacht mag worden.

Kan iedereen deze gave ontvangen?
Ik persoonlijk geloof dat het voor iedereen is. Wie heeft het niet nodig innerlijk opgebouwd en onderwezen te worden? Wie vindt altijd zijn woorden om God te aanbidden?

Paulus zei: Ik zou willen dat u allen in klanktaal sprak. Dat zegt hij ook van profeteren, maar niet van andere gaven. Blijkbaar belangrijk dat iedereen dat doet, temeer daar het onze geest voor de bovennatuurlijke wereld opent, daar waar de werkelijke strijd plaatsvindt.

Kan iedereen in klanktaal spreken en kan iedereen die uitleggen? vraagt Paulus. Ik geloof dat hij hier spreekt van de gave boodschappen in het openbaar door te geven in deze taal, niet over klankentaal als persoonlijke gebedstaal. In de oorspronkelijke taal staat het er ook anders: …heeft iedereen de gave om… en niet …kan iedereen…

Het is net als schilderen, dat kan iedereen, zelfs een aap, maar niet van iedereen kan gezegd worden dat hij een gave heeft om te schilderen. Zo geloof ik dat wij allemaal de mogelijkheid hebben door de doop in de heilige Geest allerlei bovennatuurlijke dingen te doen, maar sommigen zijn uitgesproken begaafd op een bepaald gebied.

Kortom, broeders en zusters, streef ernaar te profeteren en verhinder niet dat er in klanktaal gesproken wordt.

En zo komen we bij het volgende onderwerp:

DE ZEGEN VAN HET PROFETEREN

En profeteert iedereen, dan zal een ongelovige buitenstaander door iedereen worden beoordeeld en terechtgewezen. Al het verborgene zal aan het licht komen en dan zal hij zich ter aarde werpen, God aanbidden en belijden: ‘Werkelijk, God is in uw midden.

Blijkbaar is deze gave krachtiger dan wat dan ook.

Wat is profetie?
Profeteren is het uitspreken van een boodschap die de heilige Geest ingeeft: voor iedereen, een groep of iemand persoonlijk.
Profetieën zijn vaak confronterend, troostend en bemoedigend. De boodschappen zijn vaak zó raak, dan weet je dat God met je spreekt en wat is er indrukwekkender dan dat?

Profeteren in het OT en in het NT
De profetieën in het OT waren veel meer gericht op volkeren, oordelend, over de eindtijd en het openbaar worden van de Zoon van God, veel toekomstvoorspelling dus. Maar ook veel bemoedigingen en vooral terechtwijzingen. En dat allemaal uitgesproken door ‘beroepsprofeten’, uitverkorenen waarop de Geest rustte.
In het NT kan iedereen profeteren en de profetieën zijn veel meer gericht op de relatie met God en elkaar, maar natuurlijk ook op de richting die genomen moet worden.

Paulus zegt: iemand die profeteert spreekt tot de mensen opbouwend, troostend en bemoedigend. Heel positief! Dus als iemand je al profeterend de grond in boort, weet je op grond van dit Schriftgedeelte dat niet de Geest van God tot je spreekt.

Hoe weet je verder of het echt is?
Mozes spreekt hierover in Deuteronomium.
Misschien vraagt u zich af: Is er een manier om te bepalen of een profetie al dan niet van Jahweh komt? Die is er inderdaad: als een profeet zegt te spreken in de naam van Jahweh, maar zijn woorden komen niet uit en er gebeurt niets, dan is dat geen profetie van Jahweh geweest.

Wanneer een profeet of een droomuitlegger uit uw midden een teken of een wonder voorspelt, dat vervolgens uitkomt, en hij verbindt daaraan een oproep om andere, u onbekende goden te volgen en te dienen - luister dan niet naar wat hij zegt. Want Jahweh, uw God, wil u daarmee op de proef stellen, om te ontdekken of u Hem wel met hart en ziel liefhebt.

Daar kom je al een heel end mee, maar daar dek je nog niet alles mee.

Paulus zegt: Laat van de profeten er telkens twee of drie spreken; daarna moeten de anderen het beoordelen. De anderen (die de heilige Geest ook ontvangen hebben) kunnen het dus beoordelen, en vooral diegenen die de gave hebben van onderscheiding van geesten. Maar een belangrijke toets is natuurlijk het Woord van God, daar kan het nooit tegenin gaan.

God kan iedereen gebruiken, zelfs een ezel. Maar ook de waarzegger Bileam, de hogepriester Caïfas en de hogepriester Eli profeteerden zuiver terwijl zij zelf niet in orde waren.

Als je een persoonlijke profetie ontvangt via iemand, dan raakt het je hart, bevestigt wat de heilige Geest al in je hart voorbereid heeft. Vaak herken je de stem van God, maar als je twijfelt mag je om bevestiging vragen. En daar antwoordt Hij op!

Ons profeteren is beperkt, zegt Paulus, het moet getoetst en zo nodig gecorrigeerd worden, maar doof de Geest niet uit en veracht de profetieën niet die hij u ingeeft. Onderzoek alles, behoud het goede…

Profeten
Profeten hebben een visie. Na de apostelen hebben zij de belangrijkste bediening in de gemeente. Zij zien in welke richting wij moeten gaan. Profeten spreken in de gemeente en voor hen geldt dat er twee of drie mogen spreken. Maar voor het profeteren door iedereen geldt geen beperking. En profeteren kan dus iedereen, dat is niet enkel gegeven aan de profeten.

U kunt ieder op uw beurt profeteren, zodat ieder van u kan worden onderwezen en bemoedigd.
Dus: Jaag de liefde na en streef naar de gaven van de Geest, vooral naar die van de profetie.
 

ONDERSCHEIDING VAN GEESTEN

Hier kunnen we verschillende dingen onder verstaan. De nieuwe vertaling zegt: de gave te onderscheiden wat wel en wat niet van de Geest afkomstig is.
Dus te weten of iets wel of niet van God komt: een profetie, openbaring, idee, uitspraak of wat dan ook. De satan is vaak als een ‘engel van het licht’, een imitator, hij wil de plaats van God innemen en hij schrikt er niet voor terug de gemeente binnen te komen om mensen te verleiden en levens te verwoesten.
Niemand minder dan Satan vermomt zich als een engel van het licht. Het ligt dus voor de hand dat ook zijn dienaren zich voordoen als dienaren van de gerechtigheid. Maar gelukkig heeft God wachters aangesteld die waken, bidden en onderscheiden.

Onze strijd is niet gericht tegen mensen maar tegen hemelse vorsten, de heersers en de machthebbers van de duisternis, tegen de kwade geesten in de hemelsferen. Voor zulk een strijd zijn bovennatuurlijke gaven onmisbaar. Wat ook heel belangrijk is, is het onderscheid tussen de verschillende soorten geesten. Het is de gave te zien welke soort demonen de gemeente proberen te beïnvloeden, welke strategie ze volgen, om ze vervolgens aan te kunnen pakken.

Het gaat niet alleen om Satan en zijn dienaren, maar ook het onderscheid wat in bepaalde gevallen beweegredenen zijn van mensen in de gemeente, wat ze bezig houdt. Of ze op macht uit zijn, of vrouwen zoeken in te palmen, aandacht willen of wat dan ook. Zoals over Jezus staat in Joh. 2:25 en niemand hoefde Hem iets over de mens te vertellen, want Hij wist zelf wat er in een mens omgaat.

In de pastorale zorg, bij het bevrijden van mensen, is deze gave ook van belang om te zien of er sprake is van demonen en zo ja, welke soort. Het is de gave te zien waardoor mensen bezeten, geblokkeerd of gefolterd worden. En vaak zijn ziekten ook veroorzaakt door deze wezens.
Heel belangrijk in de pastorale zorg is ook het onderscheid om te zien of er wel sprake van demonen is, want een emotioneel zwaar beschadigde ziel lijkt veel op een bezeten persoon.

Als we het leven van Jezus bekijken, zien we dat het uitdrijven van geesten een van zijn belangrijkste activiteiten was. Jezus trok als weldoener door het land en genas iedereen die in de macht van de duivel was, want God stond Hem bij. De gave van onderscheid is zeer zeker bij evangelisatie heel belangrijk. Een evangelist heeft normaalgesproken de gave van genezing en van onderscheid van geesten met de daarbij horende kracht om ze te binden en uit te drijven.
Zo gauw een demon aan het licht gebracht wordt, zijn naam bekend wordt, is de helft van de strijd gestreden, dan wordt soms ook duidelijk door welke zonde hij binnen is gekomen. Maar vaak is een dergelijk probleem van buitenaf gekomen, bijvoorbeeld ‘geërfd’ van ouders en verder voorgeslacht, door misbruik, angst, vervloekingen, alcohol- of drugsgebruik, binnengekomen.

Het Griekse woord voor “onderscheiding” is “diakrisis” en betekent: een grondig, volkomen kennen van.

GAVEN VAN GENEZING

Zoals alle gaven, is deze ook voor iedereen, in meer of mindere mate. Het is naar gelang van het geloof. Om dit te kunnen doen hoef je niet veel geloof te voelen, alleen te gehoorzamen aan het woord van God en vervolgens zieken de handen op te leggen. God dringt daar in bepaalde situaties toe.
Jezus heeft al onze ziekten al op zich genomen en onze zwakheden gedragen en het is aan ons om deze zegen door geloof door te geven. Sommige mensen hebben dit geloof uitermate sterk.

In de grondtekst staat deze gave in het meervoud.
In de praktijk blijkt dat sommigen een speciaal geloof hebben voor het genezen van mensen met botproblemen: ruggen, een te korte been, enz., terwijl anderen bijvoorbeeld een sterk geloof hebben voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen.

God wil ons heel hebben, dat is Zijn aard, Hij wil genezen, bevrijden, en aan ons om een kanaal van Zijn liefde te zijn.

GAVE VAN GELOOF

Naar aanleiding van het voorval met de vijgenboom, zei Jezus: Heb geloof in God, volgens de NBG, maar in de grondtekst staat: Heb geloof van God. Het gaat dus niet van ons uit maar van Hem. Het geloof als gave van de Geest is niet het geloof waardoor wij gered worden, maar een geloof om bijzondere dingen te doen (of te laten).

De gave van geloof is bijvoorbeeld de gave om in moeilijke situaties een sterk vertrouwen te hebben.
Een sterk voorbeeld zijn de drie jonge mannen die in de oven geworpen werden in de tijd van Daniël. Maar denk ook aan de bloedvloeiende vrouw in Jezus’ tijd.

Als bijvoorbeeld een gemeente een ander gebouw wil kopen (naar de wil van God) en alles op een gegeven moment tegenzit: onenigheid in de gemeente, ziekten, financiële catastrofes, dan kan God iemand in de gemeente een sterk geloof geven dat alles goed komt. En dit zal de rest van de gemeente bemoedigen als ze proeven dat dit geloof uit God komt.
Er zijn mensen die vaak een sterk geloof ten toon spreiden in moeilijke situaties. Deze mensen hebben deze gave dan in speciale mate. En wie weet zullen zij ooit eens bergen letterlijk in zee werpen.
 

GAVE VAN HET DOEN VAN WONDEREN

Een voorbeeld van een wonder is Paulus die een tovenaar aanpakt: Let op: de hand van de Heer zal u treffen, u zult blind zijn en voorlopig geen zonlicht meer zien.’ Onmiddellijk werd alles donker om hem heen, zodat hij tastend zijn weg moest zoeken en anderen moest vragen of ze hem wilden leiden. Toen de proconsul dit zag, aanvaardde hij het geloof, diep onder de indruk als hij was van wat hij over de Heer had geleerd.

Wonderen kunnen groots zijn, maar ook klein en alleen voor jou persoonlijk bestemd. Bijvoorbeeld: je bent een vrouw en onderweg in het donker in het bos houdt je auto ermee op. Je roept tot God en ineens geloof je dat God zelf de auto zal repareren. Je legt je hand op de motorkap, bidt en de auto start daarna weer.

Zoals alle gaven baart oefening kunst! Geloof is als een gat in de grond: hoe meer je eruit haalt hoe groter het wordt.

GAVE VAN WIJSHEID

Wijsheid heeft weinig te maken met kennis of intelligentie en deze bovennatuurlijke gave nog minder. Wijsheid is de ingeving op een bepaald moment wat je of iemand anders het beste kan doen of zeggen en/of niet moet zeggen of doen. Als bovennatuurlijke gave is het te weten hoe Jezus zou reageren in een bepaalde situatie.

Een heel belangrijke gave, het is als het ware ook de basis van alle andere gaven en daarom misschien als eerste genoemd door Paulus. Misschien niet wijs van mij om deze gave bijna als laatste te behandelen…

Jezus heeft vaak de gave van wijsheid tentoongespreid, vooral in zijn contact met de Farizeeën. Denk aan de vraag of de joden de belasting moesten betalen of de vraag of een overspelige vrouw gestenigd moest worden. En het verhaal van koning Salomo, met de twee hoertjes die elk een nog levende baby claimden, is overbekend.

GAVE VAN KENNIS

Het woord “kennis” komt van het Griekse woord: “ginosko” dat “herkennen, volledig begrijpen, zeker weten” betekent.

NAWOORD

En Hij is het die apostelen heeft aangesteld, en profeten, evangelie­verkondigers, herders en leraren, om de heiligen toe te rusten voor het werk in Zijn dienst om de heiligen toe te rusten voor het werk in Zijn dienst.

Bij apostelen functioneren alle gaven, hij heeft ze allemaal ook hard nodig bij het leggen van een fundament van een nieuwe gemeente. Profeten hebben natuurlijk minimaal de gave van profetie en vaker ook van kennis. Evangelisten hebben normaal minimaal de gaven van genezing en onderscheiding van geesten. Herders hopelijk de gave van wijsheid en van onderscheiding van geesten. Leraren de gave van kennis en wijsheid.

Door de doop in de heilige Geest komt Gods bovennatuurlijke kracht in ons. Door naar de gaven te streven activeren we de gaven die al latent in ons aanwezig zijn. Hijzelf maakt uiteindelijk uit hoe Hij ons het liefste wil gebruiken. En dat kan verschillen naar gelang onze bediening en de situatie waarin we verkeren.
Sommigen zeggen dat het om de liefde gaat en niet om de gaven, mar de gaven zijn de handen van de liefde. Men kan meeleven met iemand die in angsten leeft en in zware depressies met de daarbij horende lichamelijke kwalen, maar wat een feest als men zo iemand kan bevrijden in Gods kracht!

Om de gaven te gebruiken vraagt altijd wel even wat moed.
Ik kende iemand die graag wilde leren profeteren en alvast een profetie uit het hoofd had geleerd om die later in de gemeente uit te spreken. Het uur van de samenkomst aangebroken, deed hij zijn mond open, en zei: Zo spreekt de Heer… en daarna kwam er heel wat anders uit dan wat hij uit het hoofd geleerd had. De Heer had daar werkelijk gesproken!
Zo is het spreken in tongen ook een kwestie van de mond open doen.
De eerste stapjes zijn vaak het moeilijkste. Maar het is toch zelden dat een klein kind daarom besluit op te houden te leren lopen. Laten wij als de kinderen zijn en willen groeien!

Zo wordt het lichaam van Christus opgebouwd, totdat wij allen samen door ons geloof en door onze kennis van de Zoon van God een eenheid vormen, de eenheid van de volmaakte mens, van de tot volle wasdom gekomen volheid van Christus. … Ieder deel draagt naar vermogen bij tot de groei van het lichaam, dat zo zichzelf opbouwt door de liefde.

Voor verdere bestudering: http://www.kracht-en-liefde.nl/